Malinowa Rapsodia

 Artur Czasami zastanawiam się, skąd w niej tyle energii. Nasi rodzice, pomimo swojej wewnętrznej siły, byli oazami spokoju. Aż tu z tych dwóch łagodnych dusz zrodziliśmy się my, w tym tykająca bomba, nazwana Vivienne. Kłopoty to było jej drugie imię, zaś ja byłem uważany za koło ratunkowe. Ileż to razy toczyliśmy kłótnie o to, że gdyby zaczęła się zastanawiać, to nie musiałbym jej tyle razy ratować z opresji. Jednak muszę przyznać, że gdyby nie jej nieskończone składowisko energii, dawno bym się poddał. Codziennie ten wiecznie przylepiony do twarzy uśmiech, motywuje do walczenia z trudną rzeczywistością. Zawsze była, kiedy jej potrzebowałem i potrafiła wyciągnąć mnie z odmętów ponurego świata. W dodatku potrafi dobrze słuchać i ma milion pomysłów na minutę. Mogłaby jednak być mniej uparta i czasami zgodzić się ze mną. Dlatego, kiedy teraz patrzę, na jej spokojną twarz pogrążoną we śnie, aż ciężko mi uwierzyć, że to moja siostrzyczka. Matka Forklesa (wkrótce p...

 Vivienne   Sala, w której hrabia przyjmował i wysłuchiwał poddanych, była oszałamiających rozmiarów. Jednak tłum ludzi, który ją wypełniał, sprawiał, że straciła na swojej objętości. Znajdowali się tu przedstawiciele wszystkich warstw. Na dole, w pełnym ścisku, stali robotnicy i biedni ludzie w podartych łachmanach. Panował zaduch i gorąc. Nieco wyżej znajdowały się szerokie tarasy, na których przebywali czarodzieje i bogatsi przedstawiciele arystokracji. Każda z dam trzymała ozdobną parasolkę o szerokim baldachimie. Co jakiś czas poruszały leniwie rękoma, chłodząc się wachlarzami o orientalnych wzorach. Na ich poziomie znajdowało się dużo okien, które uchylone, dostarczały im świeżego powietrza. Można było dostrzec służących, uwijających się jak mrówki w mrowisku, żeby jak najszybciej podać gościom napój, czy też przekąskę. Dżentelmeni dyskutowali z pasją na różne tematy, zapewne związane z polityką. Kilkoro z nich siedziało przy okrągłych stolikach i rozgrywał...

 Vivienne   Po ostatnich wydarzeniach byłam tak zmęczona, że spałam kamiennym snem. Dopiero obudziło mnie mocne szarpanie za rękę. Skuliłam się i mrużąc gniewnie brwi, próbowałam dalej pozostawać w błogiej krainie. Jednak ktoś musiał być wyjątkowo niecierpliwy, ponieważ po chwili leżałam na podłodze, brutalnie zrzucona z łóżka. W jednej chwili otrzeźwiałam i już w myślach zwymyślałam sprawcy, który mnie obudził. - No nareszcie! Ile można czekać Viv?! - burknął Artur, pomagając mi wstać. - Nie mogłeś mnie po ludzku obudzić, tylko musiałeś zrzucać na podłogę?! - warknęłam mierząc go nienawistnym wzrokiem. - Przecież próbowałem! - blondyn machnął ręką i spojrzał na mnie z powagą. - Mamy ważniejsze sprawy do wyjaśnienia. No tak zapomniałam, na jedną cudowną chwilę, że jesteśmy w zamku Forklesa. Z cichym westchnieniem usiadłam na krześle, które stało przy niewielkim stoliku. Zanim przejdziemy do przykrych spraw, musiałam się na dobre przebudzić. Dlatego zaczęłam rozglądać...